تبسم ۷

بهت غیبت تو

باور نمی کنم که نیستی؛کوچه باغ در بهت غیبت تو، سکوت را نشانه می رود

تو بر بستر خفته ای. خوابی ارام و بی تشویش.رویای پرواز، به دیدارت امده.

به ابد یت، بال می گشاید. کبوتران حرم ، به تو سلام می کنند و تو از دورها

به ما می نگری . و اخرین وداع با نگاه تو ، به خانه قد یمی ات و فرزندانت

که گرد بستر تو ایستاده اند...من در لحظه های عبور پیکرت از کوچه باغ ، شکوه

براي اين که بزرگ باشي نخست کوچک باش

 و من هر روز کوچک تر ميشوم و اين کوچک شدن باعث ميشود روزی از بين برم.

مگه نه...

اخر اين جاده تاريک به کجا ختم خواهد شد

شهر كوفه تنها و ساكت در آغوش شب نوزدهم ماه مبارك رمضان

خفته بود.

 بر قلب زينب ابر غم مي ‏بارد امشب

اين عالمه غير معلم بي قرار است

یادته بهم میگفتی دعای بچه ها توی این روزا زود براورده میشه

سخت است هنگام وداع انگاه که در مییابی چشمانی که در حال عبور است پاره ای از وجودم را نیز با خود خواهد برد

توی این شبهای قدر(این شبهای عزیز)مارو از دعای خیرتان فراموش نکنید

ترس بود يا ترديد يا غرور نمی‌دانم!

باران عجب دروغ خنکی بود ...

باز هم امشب عجيب آسمان خيس‌م می‌خواهد ... انگار که چشم‌هايش را

بسته باشد و نبيند که دارد چطور بيچاره‌ام می‌کند ... شايد هم برای‌ش آنقدر

مهم نيست که من هستم يا نه ... توی درگاهی نشسته بوديم که سرم را

گذاشتی رو شانه‌ات، گفتم اين‌جا بوی همه‌ی سوسنی‌های مقدس را از

دست‌های بلند آبی‌ات نه منتظر ماندم و نه گذاشتی بمانم.آنقدر کشاندی‌ام که

راه رفتن فراموش‌م شد که حالا بيايم يا نه ... تو را نديدم که کجای اين راه

درماندی که برگردم يا بروم که برسم به تو که نمی‌دانم رفته‌ای يا هنوز

هستی مثل سايه‌ای که همين‌طور از نور که دور می‌شوی نمی‌فهمی می‌رود

يا زير پاهايت له می‌شود و کش می‌آيد و بچگی‌هايم که دوست داشتم زودتر

از داداش کوچيکه برسم به سايه‌ام که هيچ‌وقت نرسيدم که سايه‌ام هم جلوتر

از من می‌رفت و يا هم دوردست‌تر از من ... پيوسته به من ... ماه توی

چشم‌هايت هلال می‌شود، باريک‌تر می‌شود و من اشک‌هايت را می‌نوشم.

می‌گويی همه‌ی رفتن که پا از هم دور کردن و به هم رساندن نيست يا

پيوستن به سايه‌ای که دور می‌شود زير پاهای‌ت! می‌گويی تو بوی خاک

باران خورده می‌دهی و من از تو دور می‌شوم. از من دور نشدی چون

ندانستمت، دور شدی چون خواستمت ... و خواستن، نه در اختيار گرفتن

بود که نبود، برای رماندن آن چيزی که به بودنش يقين نداری، ميان

دست‌هايم می‌گرفتم و فشار می‌دادم. يقين نداشتم. ترس بود يا ترديد يا غرور

نمی‌دانم، چه فرقی می‌کند که کدامشان باشد؟! تو که برای کسی اهميت

نداشته باشی، بود و نبودت برای کسی که مهم نباشد، خب! حالا ترسيده

باشی يا مردد باشی يا مغرور، مهم نخواهد بود که به جا بمانی ... هميشه

هم جا ماندن بد نيست. مثل آن مردی که خرس توی گوش‌ش گفت دوست

خوبی برای خودت انتخاب نکرده‌ای رفيق!!! تو از درخت خوب بالا

می‌روی و من تاب بوی پوزه‌ی خرس را دارم!!

کسی به من ياد نداده بود که بايد دروغ‌ها را هم باور

کنم! خودم حماقت کردم! از اين حماقتم دلگير نيستم که

دروغ‌های ديگران فريبم دادند! خوشحال‌م که کسی را

فريب نداده‌ام. خوب است که بميری تا اين‌که بکشی!

اما نمی‌شود آدم‌ها را از چشم‌هايشان شناخت! ـ خوب به

چشم‌هايم که نگاه کنی، می‌بينی که چشم‌های زيبايی دارم!

ـ اگر قرار بود آدم‌ها را از صورت‌هاشان شناخت که

ديگر اين همه بی‌خدايی نمی‌کشيديم! قرار هم نيست

همه‌ی حرف‌های خوب را به‌خاطر داشته باشيم. گاهی

به‌خاطر سپردن حرف‌های بد می‌تواند راه درست را

نشان‌ت بدهد که برای يکبار هم که شده توی زندگی‌ات٬

چشم‌هايت را به روی چيزهايی که می‌بينی نبندی، به

چيزهايی که می‌شنوی اعتماد نکنی ... و هر چه دلت

خواست نگويی ... گاهی هم اگر از کسی بدت آمد راحت

و بی‌آنکه بخندی و يا گوش‌هايت سرخ شوند يا سرفه‌ات

بگيرد٬ بگويی که خيلی دوست‌ش داری ... من نه سرخ

شدم و نه سرفه‌ام گرفت ... فقط راست‌ش را گفتم!!!

اگر قرار است به‌خاطر دروغ‌هايم دوستم داشته باشند،

ترجيح می‌دهم نداشته باشند! تا روزی از ترس از دست

ندادن‌شان به دروغ‌های ديگری نياز داشته باشم!! نه

اين‌که حافظه‌ی خوبی نداشته باشم، نه! بدبختانه حافظه‌ی

عجيب قدرتمندی دارم، حافظه‌ای که دروغ‌هايت را

کشف می‌کند، نه اينکه ساعت‌ها بنشينم و حرف هايت را

زير و رو کنم تا بفهمم کی و کجا و چرا دروغ گفتی؟

نه! وقت اين بيهودگی‌ها را ندارم! همان لحظه که دروغ

گفتن را شروع کردی٬ مثل اين زن توی «حس سوم»

دماغم می‌خارد ، اما بدبختی‌ام اين است که اگر دوستت

داشته باشم که دارم، هرگز غرورت را که غرور من هم

هست ـ چون دوستت دارم! ـ با برملا کردن‌ دروغ‌ت،

حتی اگر به شکستن من بيانجامد، نمی‌شکنم! ... و اين

تنها نقصی است که من دارم! اگر بگويم که متوجه

دروغ‌هايت هستم جرأت نمی کنی به دروغ‌گويی متهم‌م

کنی! و شايد حق داشته باشی به ريا متهم‌م کنی چون

قادر نيستی اين منطق را بپذيری که چون دوستت دارم

دروغ‌هايت را چشم می‌پوشم و چون دوستت دارم دروغ

نمی‌گويم؛ چون تو با وجود اين‌که اعتراف کرده‌ای دوستم

داری، دروغ می‌گويی، اين اهانت بزرگی است و من

غرورم از غرور تو بزرگ‌تر است و وقتی بشکند

صدای شکستن‌ش هم بلندتر خواهد بود و البته خرده

ريزه‌هايش هم بيشتر، مراقب پاهايت باش کوچولو!!!

والاترين همت، وفاي به عهد است

(حضرت علي    عليه السلام)

سلام به همه عزيزان ببخشيد که دير بهتون سر ميزنم

امروز که نشستم بنويسم هر جوری که فکر ميکنم نميدونستم از کجا بايد شروع کنم به نوشتن

امروز که داشتم صفحه پيامهای وبلاگ خودمونو ميخوندم چشمم به نوشته داداش محمدم خورد وقتی نوشته هاشو

خوندم احساس خاصی بهم دست داد احساسی که نميدونم از چی ناشی می شد (پيش خودتون حس نکنيد که عاشق

شدم نه )چون اصلان حوصله اين جور چيزا رو ندارم...توی اين چند سال زندگيم به اين نتيجه رسيدم که نبايد

حرفه دلمو به کسی بگم بايد کسانی که قراره اينو متوجه بشن بايد خودشون؛خودشون اينو متوجه بشن اگر

براشون مهم باشم .. چون وقتی به کسی ميگی از ته دل دوستتون دارم وقتی که تکرارش ميکنی پيش خودشون

فکر ميکنن که اين حرف برای من عادته و از روی عادت اين حرفو ميزنم ...ولی هيچ وقت اينجوری نبوده برای من

خدايا بهم قدرتی ده تا از اين قفسی که برای خود ساختم رها شم تا بتوانم همان کسی باشم که تو ميخواهی.. تو

 خود خوب ميدانی که در درون اين دل چه ميگزرد****

اين اخرين نوشتمه که دارم توی وبلاگ مينويسم اين فکرو نکنيد که بهتون سر نميزنم نه اصلان اين جوری

نيست ولی ديگه توی وبلاگ هيچی نمی نويسم از همگی ممنونم که توی اين چند مدت منو همراهی کردن... قول ميدم که هميشه بهشون سر بزنم  

از ابجی های گلم(برنا و واتو) ميخوام بهم قول بدن  هيچ وقت نذارن که اين وبلاگ بسته بشه بهشون قول ميدم؛

سعی خودمو بکنم که اولين نفری باشم که نوشته هاشونو بخونم ؛پس منتظر نوشته های بعدی شما دوابجی گل خودم هستم 

عزيز من 

مخواه كه يكي شويم . مخواه كه هر چه تو دوست داري من نيز

به همان شدت دوست داشته باشم و يا هرچه من دوست دارم

تو نيز همان گونه دوست داشته باشي . مخواه كه هردو يك

آواز را بپسنديم ، يك ساز را ، يك كتاب را ، يك فكر را و يك

شيوه ي نگاه كردن را . مخواه كه انتخابهامان يكي باشد .

سليقه مان يكي و رؤياهايمان يكي .

همسفر من ،

همسفر بودن و هم هدف بودن ابداً به معناي شبيه بودن و

شبيه شدن نيست و شبيه شدن دليل بر كمال نيست بلكه

دليل بر توقف است . شايد اختلاف كلمه ي خوبي نباشد و

نتواند مرا خوب باز گويد . شايد تفاوت بهتر از اختلاف باشد .

نمي دانم . به هر حال تك واژه مشكل ما را حل نمي كند .

عزيز من ،

زندگي را تفاوت نظرهاي ما مي سازد و پيش مي برد ، نه

شباهتهايمان ، نه از ميان رفتن و محو شدن و تسليم شدن و

مطيع بودن و پذيرفتن . اگر زاويه ي ديدمان نسبت به چيزي

يكي نيست بگذار يكي نباشد . بگذار فرق داشته باشيم .

بخواه كه در عين يكي بودن يكي نباشيم .

بخواه كه همديگر را كامل كنيم نه ناپديد . تو نبايد سايه ي

كمرنگ من باشي . من نبايد سايه ي كمرنگ تو باشم . بگذار

صبورانه در باب هر چيز كه مورد اختلاف ماست بحث كنيم اما

نخواهيم كه بحث ما را به نقطه ي واحدي برساند. بحث بايد ما

را به ادراك متقابل برساند ، نه فناي متقابل.

بيا بحث كنيم .بيا معلوماتمان را تاخت بزنيم .بيا كلنجار برويم

اما سرانجام نخواهيم كه غلبه كنيم كه تو هم چون من

بينديشي و يا بلعكس.

مختصري نزديك شدن بهتر از غرق شدن است.تفاهم بهتر از

تسليم شدن است...

دوست من،

 بيا اختلافهاي اساسي و اصوليمان را حفظ كنيم. من و تو حق

داريم در برابر هم قد علم كنيم. حق داريم نپذيريم بي آنكه

قصد تحقير هم را داشته باشيم. پس بيا تصميم بگيريم كه

انديشه هامان يكي نشود و فرصت بدهيم اختلافاتمان باقي

بماند و هرگز ! هرگز اختلاف نظر را وسيله ي تهاجم قرار

ندهيم.

عزيز من ، بيا متفاوت باشيم

                                                        برنا

خيلی دوست داشتم که توی اين سال جديد برای اولين بار که شده حرفای دلمو بزنم نمی دونم از کجا شروع کنم ولی قبل از اينکه شروع کنم از همه عزيزان معذرت خواهی ميکنم ميدونم که سر همتون از اين نوشته هام درد ميگيره ولی خوب بايد به بزرگواری خودتون ببخشيد

الان هم که دارم شروع به نوشتن ميکنم دل آسمون هم بد جوری گرفته ولی حتی ازش يه نمه بارون هم بيرون نمی ياد مثل اين دل من؛..اين هوا رو خيلی دوست دارم ..ولی دوست دارم الان تو بباری پس ببار؛ببار ای باران از اعماق دلت بباررر

 کاش در غصه هام معنای سنگين لبخندم گم نمی شد؛خيلی وقته ديگه از ته دلم نتونستم بخندم؛ شايد به طور کل لبخند واقعی رو فراموش کردم از وقتی تو رفتی همه چيزرفت ....هيچ وقت يادم نميره وقتی از در تو میومدی اولين نفری بودم که توی آغوشت بودم؛ دلم بد جوری هواتو کرده پس برای يک بار ديگه هم که شده منو تو آغوش گرم خودت بگيرکه دلم بد جوری تنگه

کاش قلبم مثل دوران بچگيم اونقدر خالص بود که قبل از پایين اومدن دست هام دعاهايم مستجاب ميشد؛ توی دوران بچگيم وقتی دعايی ميکردم مطمئن بودم دعاهام مستجاب ميشه هيچ وقت يادم نميره وقتی تازه شروع کرده بودم به نماز خوندن وقتی نمازم تموم می شد پدرم به هم ميگفت سرتو انداختی اون پايین؛ چی داری ميگی ...ولی الان نمی دونم چرا اونقدر از اون روزا فاصله گرفتم که حالا اونقدر مطمئن شدم که ديگه هيچ وقت دعا هام مستجاب نمی شه

کاش واژه صداقت آنقدر با لب هام صميمي بود که ديگه براي بيان کردنش نيازي به شهامت نبود تا لازم نباشه برای کسی که واقعاً دوستش داشتم به نزديک ترين کسم دروغ بگم تا اينکه بعد متوجه بشم عشق يک طرفه يعنی چی ...من همه چيزمو باختم همه چيز..نمی دونم برای درست کردن اين همه پل های خراب شده پشت سرم چقدر وقت لازمه؛...ولی مطمئنم که دوباره می سازمش

اين شعر رو هم تقديم ميکنم به عزيز ترين کس زندگيم که هميشه برام يه تکيه گاه محکم بوده

التماس دعا